Nuestro grupo loco de Machala

iHola! Net twee fantastische reizen achter de rug met de AFS-groep van Machala. Eentje naar Cuenca en eentje naar Montañita. Dringend tijd dus om jullie op de hoogte te stellen van de avonturen die ik daar beleefd heb. 😉

Cuenca

Vrijdag 24 november vertrokken we ’s ochtends vroeg met een privé bus op weg naar Cuenca (gereserveerd voor acht AFS-ers en Mauricio, onze vrijwilliger). Normaal zijn we met tien, maar Lynn, een AFS-studente uit België kon er helaas niet bij zijn. Zij nam deel aan een competitie van cheerleaden en wilde dit liever niet missen. (Ik geef haar geen ongelijk, aangezien haar club zonet nationaal kampioen is geworden. Go Lynn!).

Voordien was ik al eens naar Cuenca gereisd met mijn gastgezin en ik herkende dus de route een beetje. Alleen bleef het uitzicht over de bergen even indrukwekkend als de eerste keer. Samen met de groep genoten we onderweg van het schitterende berglandschap, terwijl we Spaanse muziek lieten spelen en verschillende pogingen deden om mee te zingen. Tussendoor maakten we een korte stop om iets te eten: heerlijke empanadas gevuld met kaas voor 50 centavo (of een halve dollar). Eenmaal aangekomen in het hotel zorgden we dat we voldoende warm gekleed waren om op stap te gaan. Het klimaat in Cuenca is een heel stuk kouder dan in Machala, want de stad ligt op 2500 meter hoogte. Een extra trui aantrekken kan dus zeker geen kwaad. Eigenlijk genoot ik wel van het koude weer, het deed me wat terugdenken aan Belgische temperaturen.

De eerste plaats die we bezochten was het natuurpark El Cajas op 3600 meter hoogte. We waren meteen een heel stuk gestegen in hoogte en dat was duidelijk te voelen aan de ijle lucht en koude temperaturen. Zelfs met mijn T-shirt en twee truien aan had ik nog behoorlijk koud. We zijn het natuurpark niet binnengegaan, maar we hebben gewoon enkele sfeerbeelden genomen aan de buitenkant. Wat verderop kwamen we een afgelegen boerderijtje tegen. De boer was erg vriendelijk en liet ons zelfs zien hoe je kaas moet maken.

’s Avonds bezochten we de Mirador de Turi, waar we een uitgestrekt uitzicht kregen over Cuenca. Het uitzichtpunt is ook bekend omwille van de reuzeschommel en vele andere attracties. Hoewel ik de reuzeschommel al een keer had mogen uitproberen, kon ik het niet laten om er nog eens voor aan te schuiven. In het donker was het uitzicht over het verlichte Cuenca best wel mooi.

De volgende dag bezochten we Ingapirca, een archeologische site met ruïnes van een oud Incadorp. Er zaten ook overblijfselen bij van bouwwerken van de Kanari, een inheems volk dat zich er vestigde vooraleer de Inca’s er aankwamen. Ingapirca is afgeleid van het woord Inkapirka en betekent letterlijk in het Quechua (taal van de Inca’s) “Incamuur”. De site was niet overdreven groot, maar de ruïnes waren wel indrukwekkend om door te lopen. Bovenop de heuvel was een zonnetempel gebouwd, die in de precolumbiaanse tijd waarschijnlijk het episch centrum van religieuze ceremoniën en sterrenkunde moet geweest zijn. Op speciale dagen in de zonnekalender viel het zonlicht door de ramen en kon men de maand van het jaar aflezen. In het begin voelden we ons een beetje verloren zonder gids, maar al snel glipten we mee met een Ecuadoriaanse gids. Naast de interessante uitleg die we kregen trainden we ook nog eens ons Spaans.

Voor onze laatste dag in Cuenca stond op de planning van Mauricio dat we het Museo Pumapungo zouden bezoeken. Het museum hebben we uiteindelijk niet kunnen afvinken van het lijstje. (Ik had het toch al eens bezocht, dus vond ik het ook niet erg.) In plaats daarvan beleefden we een intens en emotioneel groepsmoment, waarbij er zelfs tranen vloeiden en veel knuffels werden uitgedeeld. Het heeft de groepsband sterker gemaakt en ons dichter bij elkaar gebracht. Ik ben dan ook oprecht gelukkig om deel uit te maken van deze geweldige bende. (Crazy crazy Machala ;p)

 

Montañita

Vorige week trokken we met de hele Machala-bende naar Montañita. Hoewel de naam misschien misleidend klinkt (“kleine berg”), ligt deze kleine stad wel degelijk aan de kust. Montañita is vooral bekend omwille van zijn hippie-uitstraling en populaire bestemming voor surfers.

We zouden vrijdagavond om 23u vertrekken, maar door ietwat speciale omstandigheden hadden we een uur vertraging. De iPhone van Felix glipte namelijk uit zijn handen wanneer onze AFS-vrijwilliger Mauricio tegen hem aanbotste. En wat er daarna gebeurde deed blijken alsof er op dat moment ongeluk in de lucht hing. Op de plaats waar de gsm viel bevond zich een rioolrooster en niet veel later ontsnapte hij voor onze ogen door één van de spleten. De kuil onder het rooster was niet diep, maar aan de ene kant wel gevuld met een plas water. Drie keer raden aan welke kant de gsm viel… Juist ja, in de plas met water. Eerst probeerden we beweging te krijgen in het rooster om het te verplaatsen. Dat leek echter onmogelijk, het rasterwerk zat muurvast. Onze buschauffeur was ondertussen al hulp gaan zoeken in de buurt. Hij kwam terug met een aantal kabels en touw om de gsm via de spleten eruit te vissen. En daar zaten we dan: voorovergebogen over het rioolrooster starend naar de bodem van de kuil. Stien probeerde hem op te vissen met het touw, terwijl ik met de zaklamp van mijn smartphone genoeg licht probeerde te creëren in de kuil. (Ik had mijn gsm vast in een heel sterke greep uit schrik dat hij er zelf in zou tuimelen.) Wat later was één van de mensen in de buurt komen helpen en met een stok en een stuk koord was hij in staat om de iPhone uit de rioolschacht te halen. Direct naar het dichtstbijzijnde restaurant gerend en om rijst gevraagd, hopend dat de gsm nog te redden viel. Ja amai, was me dat nogal een avond! En dan niet vergeten dat we nog moesten vertrekken naar Montañita.

De reden dat we zo laat in de avond vertrokken was omdat we graag ’s nachts wilden reizen om zo meer tijd te kunnen spenderen in Montañita zelf. Om 5u30 arriveerden we met het busje voor het hotel. Aangezien we nog niet binnen mochten in het hotel en niemand van ons de energie had om op dat moment het stadje te verkennen, hebben we droogweg nog drie uur geslapen in een stilstaande bus. Ik moet toegeven dat we er toen verschrikkelijk frisjes uitzagen. Tegen de tijd dat iedereen ontwaakt was, konden we onze hotelkamers gaan bekijken. Wanneer we het hotel binnengingen, kreeg ik meteen een vakantiegevoel. Het hotel was simpel, gezellig en bestond voor het grootste deel uit hout wat een soort van hippie-sfeer creëerde. Zalig gewoon.

Pannenkoeken en fruitsla als ontbijt en daarna wat rondhangen op het strand. Ik twijfelde een paar seconden vooraleer ik de zee inging (met de kwallenbeten van de vorige keer in mijn achterhoofd), maar sprintte vervolgens de groep achterna. De golven waren opvallend hoog en wild, wat me onmiddellijk deed inzien dat Montañita zijn reputatie als surferslocatie zeker verdient. Hier en daar zagen we ervaren surfers over de golven glijden. Waarom zelf niet gaan surfen, als je toch in Montañita bent? Dus trokken Charlotte, Stien en ik op zoektocht naar een goede surfclub. De surfclub was enkel een paar huizen (of houten vakantiehutjes) verder van het hotel en we kregen er een warm welkom. Omdat het voor mij de eerste keer op een surfplank zou worden, kon ik samen met 6 andere AFS-ers 2 uur surflessen volgen. Eerst kregen we een korte uitleg op het strand en oefenden we de techniek in het zand. Surfen ziet er simpel uit, maar het tegendeel is waar. De keren dat ik verzopen was in de golven nadat ik van mijn surfplank donderde zijn gewoon ontelbaar. Het moet er verschrikkelijk lomp uitgezien hebben, maar het was de weinige keren dat ik het voor elkaar kreeg om recht te komen op mijn plank wel waard. Mijn record werd 5 seconden en ik ben er toch wel trots op. Voilà, dat kan ik dan ook weer van mijn bucketlijst schrappen.

’s Avonds had ik nog een gezellige babbel met Lynn op het strand en we besloten beiden om geleidelijk aan terug te keren naar het hotel. Ik was namelijk helemaal uitgeteld van al dat surfen, wat toch wel vermoeiender was dan ik had gedacht. (Vooral als je zo’n honderd keer door elkaar geklutst wordt door de wilde golven en daarna volledig gedesoriënteerd overeind komt.)

De volgende dag gingen enkelen van onze groep nog eens gaan surfen om 7u, maar ik besliste om niet mee te gaan. Enerzijds omdat het zonder lessen was en anderzijds omdat ik eerlijk gezegd te lui was om zo vroeg op te staan. Om 6u30 waren de surfliefhebbers al uit de veren, maar zodra ze de deur van onze hotelkamer probeerden te openen, was het meteen duidelijk dat er is niet klopte. Het slot van de deur zat geblokkeerd en we konden onze kamerdeur onmogelijk openen. Opgesloten in onze eigen hotelkamer. Wie had dat verwacht? Twee uur later kwamen twee mannen binnen via het raam om het slot van de deur te repareren. Ik lag zo diep te slapen dat ik dit zelfs nooit gemerkt had. Toen ik wakker werd was de volledige deurklink verdwenen en zat er een mooi rond gat in onze deur. Knap gefikst op zijn Ecuadoriaans zeker? De deur ging tenminste weer open, alleen was het sluiten van deur vanaf dat moment wel onmogelijk geworden.

Zondag namen we stillaan afscheid van Montañita en maakten nog een wandeling in het stadje langs de vele marktjes. Als afsluiter bezochten we een uitkijkpunt wat hogerop gelegen en dat leverde mooie foto’s op van de kust. We reden vervolgens langs de ‘Ruta del sol’ (“route van de zon”), de naam die gegeven wordt aan een deel van de kuststreek in Ecuador. Uitgeput maar voldaan arriveerden we in Machala.

Na al dat reizen ben ik mijn gewone leven in Machala terug aan het oppikken. Volgende keer zal ik jullie misschien eens een update geven over mijn alledaagse leven hier.

Tot snel! Chao chao 😉

Advertenties

2 gedachten over “Nuestro grupo loco de Machala

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s